معرفی مجموعه پروتکل TCP/IP

TCP/IP ، پروتکلی استاندارد برای ارتباط کامپيوترهای موجود در يک شبکه مبتنی بر ويندوز 2000 است. از پروتکل فوق، بمنظور ارتباط در شبکه های بزرگ استفاده می گردد. برقراری ارتباط از طريق پروتکل های متعددی که در چهارلايه مجزا سازماندهی شده اند ، ميسر می گردد. هر يک از پروتکل های موجود در پشته TCP/IP ، دارای وظيفه ای خاص در اين زمينه ( برقراری ارتباط) می باشند . در زمان ايجاد يک ارتباط ، ممکن است در يک لحظه تعداد زيادی از برنامه ها ، با يکديگر ارتباط برقرار نمايند. TCP/IP ، دارای قابليت تفکيک و تمايز يک برنامه موجود بر روی يک کامپيوتر با ساير برنامه ها بوده و پس از دريافت داده ها از يک برنامه ، آنها را برای برنامه متناظر موجود بر روی کامپيوتر ديگر ارسال می نمايد. نحوه ارسال داده توسط پروتکل TCP/IP از محلی به محل ديگر ، با فرآيند ارسال يک نامه از شهری به شهر، قابل مقايسه است .

برقراری ارتباط مبتنی بر TCP/IP ، با فعال شدن يک برنامه بر روی کامپيوتر مبدا آغاز می گردد . برنامه فوق ،داده های مورد نظر جهت ارسال را بگونه ای آماده و فرمت می نمايد که برای کامپيوتر مقصد قابل خواندن و استفاده باشند. ( مشابه نوشتن نامه با زبانی که دريافت کننده ، قادر به مطالعه آن باشد) . در ادامه آدرس کامپيوتر مقصد ، به داده های مربوطه اضافه می گردد ( مشابه آدرس گيرنده که بر روی يک نامه مشخص می گردد) . پس از انجام عمليات فوق ، داده بهمراه اطلاعات اضافی ( درخواستی برای تائيد دريافت در مقصد ) ، در طول شبکه بحرکت درآمده تا به مقصد مورد نظر برسد. عمليات فوق ، ارتباطی به محيط انتقال شبکه بمنظور انتقال اطلاعات نداشته ، و تحقق عمليات فوق با رويکردی مستقل نسبت به محيط انتقال ، انجام خواهد شد .

لايه های پروتکل TCP/IP

TCP/IP ، فرآيندهای لازم بمنظور برقراری ارتباط را سازماندهی و در اين راستا از پروتکل های متعددی در پشته TCP/IP استفاده می گردد. بمنظور افزايش کارآئی در تحقق فرآيند های مورد نظر، پروتکل ها در لايه های متفاوتی، سازماندهی شده اند . اطلاعات مربوط به آدرس دهی در انتها قرار گرفته و بدين ترتيب کامپيوترهای موجود در شبکه قادر به بررسی آن با سرعت مطلوب خواهند بود. در اين راستا، صرفا" کامپيوتری که بعنوان کامپيوتر مقصد معرفی شده است ، امکان باز نمودن بسته اطلاعاتی و انجام پردازش های لازم بر روی آن را دارا خواهد بود. TCP/IP ، از يک مدل ارتباطی چهار لايه بمنظور ارسال اطلاعات از محلی به محل ديگر استفاده می نمايد: Application ,Transport ,Internet و Network Interface ، لايه های موجود در پروتکل TCP/IP می باشند.هر يک از پروتکل های وابسته به پشته TCP/IP ، با توجه به رسالت خود ، در يکی از لايه های فوق، قرار می گيرند.

پروتکل FTP)File Transfer Protocol) .

از پروتکل فوق برای ارسال و دريافت فايل، استفاده می گردد . ادامه مطلب

پروتکل تلنت .

Telnet يكي از پروتكل‌هاي شبكه است كه از آن برای ايجاد دسترسي به رابط خط ‌فرمان یک ماشين راه دور استفاده می‌شود. در مقاله معرفی شده ، ابتدا نحوه کارکرد پروتکل Telnet شرح داده می‌شود. سپس معایب استفاده از این پروتکل و راه‌کارهایی برای افزایش امنیت آن ارائه می‌شود. دانلود مقاله تلنت

ﭘﺮوﺗﻜﻞ ‪ SMTP‬.

ارﺳﺎل و ﻣﺴﻴﺮﻳﺎﺑﻲ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎي اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ را از ﻓﺮﺳﺘﻨﺪه ﺑﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪه ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آدرسﻫﺎي ﭘﺴﺖ اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ‬ اﻣﻜﺎنﭘﺬﻳﺮ ﻣﻲﺳﺎزد. ﻋﻤﻠﻜﺮد اﻳﻦ ﭘﺮوﺗﻜﻞ، ﺑﺪﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ اﺗﺼﺎل ‪ TCP‬ﺑﻴﻦ ﺳﺮوﻳﺲﮔﻴﺮﻧﺪه و ﺳﺮوﻳﺲدﻫﻨﺪه ‪ SMTP‬ﺑﺮﻗﺮار‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد.

ﺳﭙﺲ، ﺳﺮوﻳﺲﮔﻴﺮﻧﺪه آدرس ﭘﺴﺖ اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪه (ها) و ﮔﻴﺮﻧﺪه (ها) را ﺑﻪ اﻃﻼع ﺳﺮوﻳﺲدﻫﻨﺪه ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ. در ﺻﻮرﺗﻲ ﻛﻪ ‫ﻣﺮاﺣﻞ ﻓﻮق ﺑﻪ درﺳﺘﻲ ﭘﻴﺶ روﻧﺪ، ﺳﺮوﻳﺲﮔﻴﺮﻧﺪه ﻧﺎﻣﻪي اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ را ﺑﻪ ﺳﺮوﻳﺲدﻫﻨﺪه ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﭘﺲ از آن ﺳﺮوﻳﺲدﻫﻨﺪه ﺗﻼش ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪي اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ را ﺑﻪ ﺻﻨﺪوق ﭘﺴﺖاﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ ﺗﺤﻮﻳﻞ داده ﻳﺎ در ﺻﻮرت ﻟﺰوم آن را ﺑﺮاي ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪه، به سرویس‌دهنده‌ی دیگر ارسال نماید. دانلود مقاله SMTP

پروتكل RIP .

RIP ( برگرفته شده از Routing Information Protocol ) به معني واقعي يك پروتكل distance-vector است . پروتكل فوق در هر 30 ثانيه تمام اطلاعات موجود در جدول روتينگ را براي تمامي اينترفيس هاي فعال ارسال مي نمايد . RIP صرفا" از تعداد hop براي تعيين بهترين مسير به شبكه راه دور استفاده مي نمايد .حداكثر تعداد hop مي تواند عدد 15 را داشته باشد و نسبت دهي عددي بالاتر از 15 به منزله غيرقابل دسترس بودن شبكه است. ادامه مطلب

پروتکلهای مسيريابی کوتاهترين مسير OSPF .

پروتکلهای مسيريابی کوتاهترين مسير مانند ospf بشکل گسترده ای در شبکه های کامپيوتری امروزی و اينترنت مورد استفاده قرار می گيرد. در اين نوع الگوريتم های مسيريابی چندين معيار هزينه در انتخاب مسير مورد استفاده قرار می گيرد و دارای راندمان پايينی در استفاده از پهنای باند شبکه می باشد. ادامه مطلب

پروتکل TCP .

Transmission Control Protocol يکی از مهمترين پروتکل های استفاده شده در شبکه های کامپيوتری است . اينترنت بعنوان بزرگترين شبکه موجود ، از پروتکل فوق بمنظور ارتباط دستگاه های متفاوت استفاده می نمايد. پروتکل ، مجموعه قوانين لازم بمنظور قانونمند نمودن نحوه ارتباطات در شبکه های کامپيوتری است .

پروتکل UDP .

UDP يک پروتکل ارسال و فراموشي است. يعني UDP کمتر به صحت انتقال داده ها اهميت مي دهد.فرستنده يک بسته را ارسال مي کند و بعد نوبت را به بسته ديگر مي دهد.هيچ ارتباط توافق نمايي اي براي دانستن اين که بسته رسيده است يا نه وجود ندارد، و هيچ تلاشي براي گفتن تعداد بسته ها به دريافت کننده انجام نمي گيرد.

در سوي ديگر ارتباط UDP دريافت کننده هيچ سيگنال تصديقي را به فرستنده نمي فرستد در نتيجه UDP بر خلاف TCP يک پروتکل دو طرفه کامل نيست .

پس چرا از UDP استفاده مي کنيم؟

پاسخ در سرعت عمل است .UDP سريع است چون بر خلاف TCP تکاليف پيچيده ندارد و بار کمي بر دوش دارد . وقت تلف نمي کند ، منتظر سيگنال تصديق نمي ماند ، اگر بسته اي گم شود با خارج از ترتيب برسد اصلاً توجهي نمي کند و فقط يک بسته را مي فرستد و بعد به ارسال بسته بعدي مي پردازد . گاهي يک انتقال مطمين و درست بسيار مهم است .

به عنوان مثال اگر يک فايل برنامه اي را انتقال مي دهيد ، هر بيت آن اساسي است ، اگر يک بيت آن گم شود يا غلط انتقال يابد برنامه ديگر درست کار نمي کند . اما گاهي فقط مي خواهيد بسته ها يه سرعت انتقال يابد و عدم صحيح بودن چند بيت برايتان مهم نيست که در اين جا UDP در قياس با پسر عموي پيچيده خود ، يعني TCP برنده است .

UDP کابرد هاي ديگري نيز دارد به عنوان مثال در پيدا کردن نشاني هاي IP ، اسم هاي قلمرو (Domain Name) و نيز گاهي براي انتقال داده ها از طريق يک ديواره آتش به کار مي رود.

پروتکل IP لايه اینترنت .

امکان مشخص نمودن محل کامپيوتر مقصد در يک شبکه ارتباطی را فراهم می نمايد .IP يک پروتکل بدون اتصال و غيرمطمئن بوده که اولين مسئوليت آن آدرس دهی بسته های اطلاعاتی و روتينگ بين کامپيوترهای موجود در شبکه است . با اينکه IP همواره سعی در توزيع يک بسته اطلاعاتی می نمايد ، ممکن است يک بسته اطلاعاتی در زمان ارسال گرفتار مسائل متعددی نظير : گم شدن ، خرابی ، عدم توزيع با اولويت مناسب ، تکرار در ارسال و يا تاخير، گردند.در چنين مواردی ، پروتکل IP تلاشی بمنظور حل مشکلات فوق را انجام نخواهد داد ( ارسال مجدد اطلاعات درخواستی ) .آگاهی از وصول بسته اطلاعاتی در مقصد و بازيافت بسته های اطلاعاتی گم شده ، مسئوليتی است که بر عهده يک لايه بالاتر نظير TCP و يا برنامه ارسال کننده اطلاعات ، واگذار می گردد .

آدرس IP.

برقراری ارتباط در يک شبکه ، مستلزم مشخص شدن آدرس کامپيوترهای مبداء و مقصد است ( شرط اوليه بمنظور برقراری ارتباط بين دو نقطه ، مشخص بودن آدرس نقاط درگير در ارتباط است ) . آدرس هر يک از دستگاه های درگير در فرآيند ارتباط ، توسط يک عدد منحصربفرد که IP ناميده می شود ، مشخص می گردند. آدرس فوق به هريک از کامپيوترهای موجود در شبکه نسبت داده می شود. IP: 10. 10.1.1 ، نمونه ای در اين زمينه است .

پروتکل DNS .

DNS از کلمات Domain Name System اقتباس و يک پروتکل شناخته شده در عرصه شبکه های کامپيوتری خصوصا" اينترنت است . از پروتکل فوق به منظور ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان و Domain به آدرس های IP استفاده می گردد. زمانی که شما آدرس www.srco.ir را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، نام فوق به يک آدرس IP و بر اساس يک درخواست خاص ( query ) که از جانب کامپيوتر شما صادر می شود ، ترجمه می گردد . ادامه مطلب

پروتکل ICMP لایه اینترنت

ICMP) Internet Control Message Protocol) ، امکانات لازم در خصوص اشکال زدائی و گزارش خطاء در رابطه با بسته های اطلاعاتی غيرقابل توزيع را فراهم می نمايد. با استفاده از ICMP ، کامپيوترها و روترها که از IP بمنظور ارتباطات استفاده می نمايند ، قادر به گزارش خطاء و مبادله اطلاعاتی محدود در رابطه وضعيت بوجود آمده می باشند.

مثلا" در صورتيکه IP ، قادر به توزيع يک بسته اطلاعاتی به مقصد مورد نظر نباشد ، ICMP يک پيام مبتنی بر غيرقابل دسترس بودن را برای کامپيوتر مبداء ارسال می دارد . با اينکه پروتکل IP بمنظور انتقال داده بين روترهای متعدد استفاده می گردد ، ولی ICMP به نمايندگی از TCP/IP ، مسئول ارائه گزارش خطاء و يا پيام های کنترلی است .

تلاش ICMP ، در اين جهت نيست که پروتکل IP را بعنوان يک پروتکل مطمئن مطرح نمايد ، چون پيام های ICMP دارای هيچگونه محتوياتی مبنی بر اعلام وصول پيام (Acknowledgment ) بسته اطلاعاتی نمی باشند . ICMP ، صرفا" سعی در گزارش خطاء و ارائه فيدبک های لازم در رابطه با تحقق يک وضعيت خاص را می نمايد .

پروتکل ARP لايه اینترنت

ARP) Address Resolution Protocol) ، پروتکلی است که مسئوليت مسئله نام به آدرس را در رابطه با بسته های اطلاعاتی خروجی (Outgoing) ، برعهده دارد . ماحصل فرآيند فوق ، Mapping آدرس IP به آدرسMAC )Media Access Control) ، مربوطه است . کارت شبکه از آدرس MAC ، بمنظور تشخيص تعلق يک بسته اطلاعاتی به کامپيوتر مربوطه ، استفاده می نمايند .

بدون آدرس های MAC ، کارت های شبکه ، دانش لازم در خصوص ارسال بسته های اطلاعاتی به لايه بالاتر بمنظور پردازش های مربوطه را دارا نخواهند بود . همزمان با رسيدن بسته های اطلاعاتی به لايه IP بمنظور ارسال در شبکه ، آدرس های MAC مبداء و مقصد به آن اضافه می گردد . ARP ، از جدولی خاص بمنظور ذخيره سازی آدرس های IP و MAC مربوطه ، استفاده می نمايد .

محلی از حافظه که جدول فوق در آنجا ذخيره می گردد ، ARP Cache ناميده می شود. ARP Cache هر کامپيوتر شامل mappingلازم برای کامپيوترها و روترهائی است که صرفا بر روی يک سگمنت مشابه قرار دارند .